Υπάρχουν όνειρα που φυτρώνουν σιωπηλά, σαν σπόροι κάτω από τη γη.

Και περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή που το φως θα τα καλέσει να βγουν στην επιφάνεια.

Το My Path ήταν ένα τέτοιο όνειρο. Ένα όνειρο ζωής.

Δεν γεννήθηκε από φιλοδοξία. Γεννήθηκε από ανάγκη.

Ανάγκη για αλήθεια, για επιστροφή, για βαθιά σύνδεση με αυτό που είμαστε πίσω από τους ρόλους, τις λέξεις, τις άμυνες.

Ήθελα να δημιουργήσω έναν ιερό χώρο. Ένα καταφύγιο, όπου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να θυμηθούν. Να θυμηθούν το σώμα τους, την ανάσα τους, την ψυχή τους. Να θυμηθούν τον εαυτό τους.

Έτσι, με πίστη, κόπο και άπειρη αγάπη, γεννήθηκε η σχολή μου στην Αθήνα.

Το My Path έγινε η φωλιά πολλών ψυχών, ένα σπίτι για αναζητητές, θεραπευτές, δασκάλους, μαθήτριες, για όσους ένιωθαν πως «υπάρχει κάτι περισσότερο» από αυτό που βλέπουμε.

Αλλά η ζωή — όπως και η πνευματική πορεία — δεν χαρίζεται. Μας διδάσκει.

Και κάποιες φορές μας αναγκάζει να κλείσουμε κάτι εξωτερικά, για να το ξαναβρούμε εσωτερικά.

Ο κορονοϊός ήρθε σαν μια απρόσμενη καταιγίδα. Και το My Path, όπως το είχα γνωρίσει, έκλεισε.

Γύρισα πίσω στην πατρίδα μου. Και μαζί μου ήρθε και το ερώτημα:

Τελείωσε; Ή μόλις τώρα αρχίζει;

Και τότε κατάλαβα:

Το My Path δεν ήταν ποτέ απλώς ένας φυσικός χώρος.

Ήταν ένας τρόπος ζωής. Μια φιλοσοφία.

Ένα μονοπάτι ψυχής που ζητά να το περπατήσουμε με αλήθεια, ακόμα κι αν ο δρόμος αλλάζει μορφή.

Σήμερα, το My Path επιστρέφει.

Με νέα μορφή. Νέα δύναμη. Νέα πνοή.

Ένα έργο που αγκαλιάζει τον διαλογισμό, τη γιόγκα, την αρχαία φιλοσοφία, την επιστήμη και την ψυχολογία, με σκοπό την εσωτερική μεταμόρφωση και την αφύπνιση της ψυχής.

Γιατί, τελικά, ό,τι χτίζεται με την καρδιά… δεν γκρεμίζεται. Μεταμορφώνεται!

 

«Το μονοπάτι δεν χάνεται ποτέ. Απλώς κάποτε σβήνει το φως… για να ανάψουμε τη φλόγα μέσα μας.»